कविता : रसुवा ! त्यसबेला म तिमीसँगै हुनेछु

 - मातृका पोखरेल

आँखाभरि भोलि बोकेर

जसरी बिहानको पहिलो घाम

हिमालको निधारमा आइपुग्छ

तिमी त्यसरी नै आउनू

अँध्यारोले छोपेका घरहरूको छानोमाथि

एउटा उज्यालो लिएर आउनू

रसुवा ! त्यसबेला म तिमीसँगै हुनेछु ।

भोलि पनि बिर्सनु हुँदैन हामीले

आमाको काखबाट हराएका बच्चाको आवाज

सुनाउनु पर्छ फेरि पनि

सधैँसधैँ छेउमा

उसको हराएको घरको तस्बिर

राख्नु पर्छ साँचेर

बुढो बाबुको खाली आँगनमा

फर्केर आउने पाइतालाको आवाज

सँगसँगै राख्नुपर्छ

एक्लिएको विश्वासको छेउमा

अझै बाँकी रहेको

जीवन र सपनाको स्पर्श

यी सबैसबै राख्नु पर्छ

हामीले सजाउनु नै छ उजाड बगरहरूमा

फेरि अर्को वसन्त

रसुवा ! त्यसबेला म तिमीसँगै हुनेछु ।

जीवनको आकाशमा निराशालाई भगाउनु छ

भोलि सबैरै

फेरि एउटा गाउँ बसाउनु पर्छ

फेरि एउटा भविष्य उठाउनु पर्छ

फेरि एउटा सभ्यता उठाउनु पर्छ

त्यसबेलासम्म हामीले

धैर्यताका बीजहरूले

आफ्नै घर, आँगनमा

विश्वास रोपिसक्नुपर्ने छ

ए चेतनाको वसन्ती मान्छे !

विश्वास नरोपी

बगरमा त्यसै उम्रिँदैन वसन्त

रसुवा ! त्यसबेला म तिमीसँगै हुनेछु ।

ooo

सल्लाघारी, भक्तपुर

२०८३ भाद्र १६ गते

[ २०८३ साल भाद्र १० गते भोटे कोशीमा आएको भीषण बाढीले रसुवा, नुवाकोट, धादिङलगायत जिल्लामा पारेको व्यापक जनधनको क्षतिपछि लेखिएको कविता ]

मातृका पोखरेलको फेसबुक वाल